Gün mü Bayram mı??

Ben hep bayram olduğunu düşünüyordum bugünün..
Ne bileyim.. Mezun olduğum günden bu yana mesleğimin hep özel bir meslek olduğuna inandım.. O sebeple sanırım, hep bayram tadında mesleki kutlamalar hayal ettim, zihnime de "bayram" diye kodladım..

Düşünün bir kere..
Okulundan taze bilgilerle mezun olmuş, idealist, danışman rolü üstlenmiş, yüzü gülen, her zaman farklı olan, temiz, hijyenin ne demek olduğunu bilen ve öğreten, iletişim gücü yüksek olduğundan her zaman sosyal, konuştuğu, anlaştığı insan profili çoooooook geniş, mahallenizde çekinmeden her derdinizi paylaşabileceğiniz yegane meslek sahibi kim?
"Şimdilerde böyle değil ama.." diyenlerinizi duyar gibiyim..
Bence hala öyle.. Dönün bir bakın kendinize! Yaptıklarınıza.. Mezun olduğunuzdan bu yana yarattıklarınıza..
Küçümsemeyelim artık kendimizi, gücümüzü.. Şu an dahi bir blog okuyorsanız yenisiniz, yenilikçisiniz, değişiyorsunuz, bir şekilde çağa ayak uyduruyorsunuz demektir zaten..

Evet.. Günden güne hırpalanıyoruz, yeni şeylerle angaryalarla uğraşıyoruz belki, ama yılmıyoruz, herbirinden daha güçlü ve yeniden doğarak hızla adapte oluyoruz.. Tıpkı antibiyotiğe bağışıklık geliştiren mikroorganizmalar gibi.. (Kötü bir örnek mi oldu ne;))

Ne olursa olsun, mesleğimle de, kendimle de, günümüzle de gurur duyuyorum..
Her daim duruşumuzla örnek olduk insanlara, olmaya da devam edeceğiz.. Sadece yenileniyoruz, değişiyoruz, belki de metamorfozdur bizimkisi, kim bilir? 

14 Mayıs Eczacılık Gününüz -ülkem şartları yüreğimizi burksa da- kutlu olsun..

Boğazında düğümlenen, takılan..

Öğleden sonra televizyonlarda yayınlanan flash haberler ile aldık haberi..
Yüreğimizi yaktı onca can..
Görüntüler facia, tepki büyük, acı çok, göz yaşları derya deniz..

Herkes bir şeylerini kaybetti olanlar ile..
Kimi canını, malını, umutlarını, geleceğini, iyi niyetini, güvenini..
Kimi de hiçbir şey olmamış gibi davranarak, toplum olma bilincini..

İlk yayınlanan resimlerde gördüm dehşet manzarayı..

İçim sızladı.. Orada olup bitene, yaşananlara, can kayıplarına.. Bir müddet sonra incelemeye başladım detaylarıyla görüntüleri.. İşte o zaman  farkettim arkadaki eczaneyi.. Kentin en merkezi bölgesinde, 'Sağlık' adı ile "sağlık" dağıtmaya çalışırken sağlığa muhtaç hale geldiğini.. Bir yandan her yer çökerken tek sağlam kalan yerin "Eczane Sağlık" yazan yer olduğunu.. Hepsinden kötüsü hiç akılda yokken, eczaneni Allah'a emanet edip içinden çıkarken bu enkazla karşı karşıya kaldığını..

Kendimi o meslektaşımın yerine koydum bir an..

Gözlerimde bir buğulanma, bulanık görm oldu önce; burnumun direği sızlamaya başladı..

Yılların emeğinin bir anda yok olması mı, kaybettiğim canlar mı, bölgemde olanlar mı, geleceğimin belirsizleşmesi mi.. Hangisi yaktı en çok canımı, bilemedim.. Hepsi birbirine karıştı, bir bütün oldu, boğazımda düğümlendi, durdu orada, gitmiyor..

Ölen bunca cana rahmet, geride kalan herkese, herbirimize sabırlar diliyorum..

Meslektaşınız..