Ve bir hafta daha başlaaaarrr..

Ve Ağustos'un son haftası ile beraber yazın son dönemecine de girmiş oluyoruz..

Bence en güzel havalar, en tatlı anlar işte şimdi başlıyor, Ekim'e kadar, tabi buruk bir hüzünle..

Bir yılın -bence en keyifli mevsiminin- bir mevsiminin bitmesi bu kadar çok duygu durumu yaratır mı insanda?!!?
Yaratıyor işte,hele de yüklediğin birden çok anlam varsa..
Yazın bitmesi..Kışın başlaması demek, peşi sıra depresif havalar demek, hazırlık demek, yoğunluk demek, sorunların başlaması demek..Demek de demek..
En güzel ve tatlı havaların bitmesi,
Sereserpe gezinme devrinin kapanması,
Tatilcilerin yuvaya dönmesi, uzaktakilerin gitmesi, dönmek istemeyip de mecbur dönülürken insanın boğazına takılan yumruların ve çekilen ofların artması,
Öğleden sonra yapılan kek-çay saatinin sonlanması, soğuk havuzdan sonra fırından yeni çıkmış taze simit-cola keyfinin bitmesi,
Havuz başı geyiklerinin bir sonraki seneye devrolması, deniz başında yapılan sohbetlerin bitmesi,
tatil hayallerinin bir sonraki seneye ertelenmesi,
Komşularla muhabbetin tavan yaptığı dönemin sonlanması, bol bol kahve keyfi ile yapılan kısa derin muhabbetlerin bitmesi,
Belki de es verilen hayatın yeniden tüm sıkıntı ve stresi ile geri dönmesi ve daha bir çoğu hep ama hep bu mevsimin bitmesiyle başlar..

Her bitiş de bir başlangıç olduğuna göre, belki de yenilerinin,
yeni şekliyle başlayabilmesi için bunların bitmesi gerekiyordur.. Kim bilir..

Öyle ya da böyle.. Her şey gelip geçiyor, hızlıca, bazen ne olup bittiğinin dahi farkına varmadan.. Yaz da böyle geçiyor kimi zaman. İşte tam da mola vermek isteyip de o rahatlığı yaşayamıyorsan bu zamanda birikiyor sanki her şey kafanda, omzunda, hepsinden önemlisi yüreğinde.. Azıcık yavaşlamak gerek sanırım..
Fark etmek, nerede olduğunu görmek için, nasılsa bu döngü hep olacak.. Bir yaz geçip diğeri gelecek.. Gelsin, yeter ki farkında olalım, yaşayalım anı, hissedelim.. Bir Hitit Duasında olduğu gibi..

İyi Haftalar, sevgiler..

Meslektaşınız;)

Yeni Hafta, Yeni Dönem..

Günaydın sevgili okuyucularım:))(Tabi oralardaysanız;))

Yeni bir dönem başlar mı bilmem ama sanırım hepimizin dönüp kendine bakması gereken, değişimi hem içsel anlamda hem de hayatımızın her alanında yaşayacağımız bir süreç başlayacak.. 
Belki de olması gereken budur..
Olması gereken değişimin ta kendisidir belki de..
Tüm değişimler de sancılı olduğuna ve sonunda mutlaka bir ışık bulunduğuna göre..

Her şey daha iyi olacak, bizler taşın altına elimizi koymamız bilinciyle hareket ettiğimiz, farkındalığımızı arttırdığımız, elimizden gelenin, potansiyelimizin kat ve kat daha fazlasını yapabileceğimizi gördüğümüz zaman her şey daha iyi olacak.. Ben inanıyorum.. Polyannacılık ya da hayalperestlik değil benimkisi.. Mevcut durumumu kabulleniyorum; oturup ahlanıp vahlanmak yerine de ne yaparım buradan sonra kısmına geçiyorum. Aksi halinde devam edemem, yaşama gücümü yitiririm..

Tüm olumsuz senaryolara rağmen her anlamda umudumu korumayı seçiyorum ben:)
Başka türlü yaşanmaz çünkü bunca olanın bitenin içinde..
Sizleri de hayata dönmeye, yapacağınız mutlaka bir şeyler olduğuna inanmaya, umutlanmaya ve umuda çağırıyorum..
Yelkenleri indirmeyin hemen;))

Umutla, Meslektaşınız:))

Hissetmek Mi?!!??Kurgulamak Mı??

Bilmiyorum hangisi?!??

Kafam karışık oldukça.. 

Hani hissettim dersiniz, öyle hissettim, benim hislerim yanılmaz.. Peki hissettikleriniz midir o olanlar, yoksa sizin kurgularınız mı, ya da kendinize itiraf edemediğiniz gerçek düşüncelerin, korku ve endişelerin, kaygıların dışa vurumu mu?? Belki de dışarıdan öyle görünmüyordur olanlar; fakat biz ona odaklandığımız, öyle hissetmek istediğimiz için öyledir.. Ya da biz yaratıyoruzdur, kimbilir..

Sabahtan beri yeni girdiğim bu dönem için insanların yüzündeki tebrik ile beraber kendimce iddia ettiğim anlık bulutlanmayı görüyorum. Saniyeler ve hatta saliselerle sınırlı.. Sesteki renk ve heyecan değişimi, gözlerden geçen soru işareti.. Ben hepsine birden bulutlanma diyorum.. Hissettiğimi iddia ediyorum ama belki de bu benim yaratımım, ya da ben emin değilim ve benim rahatsızlığım.. Neyse ne.. Bir şeyi çok istiyorsa insan, böyle detaylara takılmaz değil mi, karar verir, ya başlar ve devam eder, ya da tamam der..
O eşikte durmaz daha fazla.. Ben tam da oradayım sanırım..

Netleşmek, sadeleşmek gerek..
Hislerimizde de.. Düşüncelerimizde de..
Olduğu gibi de kabul etmek gerek bazen.. Bizim önceliklerimiz ve kabul ettiklerimizle çevremizdekilerin ve dolayısıyla toplumun istedikleri, beklentileri, görmek istedikleri bir olmuyor işte.. Kendi hislerine, kalbine güvenerek yola devam etmeli.. Her şeyi göze alarak.. Cesurca.. Hızlıca..

Kafası Bulanmış Meslektaşınız..

YAZMAK..

    Bir kalem ve bir sayfadan ibaretti eskiden yazmak.. Şimdilerde ya her şekilde yazıyoruz elimizdeki teknolojik mucizelerle ya da kalem kağıt ile ilişkimiz hesap kitap yapmaktan ibaret. Bildiğim bir şey var ki yazmak insanın yüreğindeki, aklındaki her şeyi bir bir alıyor. Kimi zaman komik kimi zaman da gerçekçi bir hale sokuyor.. Hafifletiyor.. İçinde bulunduğun dünyaya dışarıdan bakmanı sağlıyor.. Her ne kadar kimimiz bunu düşüncelerinde yapsa da kimilerimiz de yazarak yapıyor ve ben ikincisiyim..

    Uzun süredir bu köşe boş, ne kadar okuyucusu var bilemiyorum (hiç takipçisi yok, biliyorum:)))..

Blogu kurarken büyük hayallerim vardı, özendiğim blogger arkadaşlar:) Anladım ki emek istermiş böyle şeyler, hem de ciddi emek, yazdım oldu tadında değilmiş hiç biri:) Bu farkındalıktan sonra bir karara vardım, yazacağım burada, yaşadıklarımı.. Gün gün.. Ama en başta kendim için, bana ve hayatıma kısa bir not düşebilmek için.. Sizler de katılırsanız güzel olur tabii; katılmaz iseniz de yine güzel..

    Şimdiden teşekkürler zaman ayırıp okuyan herkese..

    Sevgiler:)